Serie: Blog op verzoek — in delen

Deel 2: Autorijden

Het vervolg op deel 1 (emoties) komt iets later dan gepland, maar hier is tie!

Dit blog schreef ik eerder op verzoek, na een rondje op de socials waarin ik vroeg waar jullie graag over wilden lezen. Dat blog wordt veel gelezen en er komen nog regelmatig vragen over.

Omdat het een lang blog is en ik weet dat langere teksten vermoeiend kunnen zijn om te lezen, heb ik besloten het op te delen.

De komende weken deel ik telkens één paragraaf uit het blog op verzoek. Zo is het beter te volgen en rustiger om te lezen.

Vandaag volgt deel 2: van de vaatwasser niet uit kunnen ruimen tot weer stukjes autorijden. Hierin neem ik jullie mee in mijn ervaringen met praktische uitdagingen en kleine overwinningen tijdens herstel van Post-COVID.

🚗Van de vaatwasser niet uit kunnen ruimen tot weer stukjes autorijden

Toen ik net volledig uitgevallen was door post-covid kon ik de vaatwasser nog niet uitruimen. Hoe zag mijn dag eruit? In bed, tandenpoetsen kostte al bakken met energie en als ik naar de wc was geweest was ik blij als ik mijn bed weer haalde. Nu ik ruim 4 jaar verder ben, met veel rust, nieuwe inzichten en mijn weg gebaand heb door wat voor mij wel en niet werkt kan ik de vaatwasser gelukkig weer op een normale manier uit en in ruimen. Zonder daar een verkeerde ademhaling van te krijgen, een verhoogde hartslag, tussendoor te moeten stoppen, het niet af te kunnen maken.

Zo ben ik met hele kleine stapjes en veel tegenslagen verschillende activiteiten gaan proberen. Soms lukte het, soms niet, soms op een gegeven moment wel. Hoe grillig wil je het hebben?

Autoritje in stealth‑modus (Inspector Gadget-style)

Inmiddels heb ik het auto rijden zo opgebouwd dat ik weer zelf kleine stukjes kan autorijden. Het is zo’n ontzettend grote stap! Toen ik net uitviel kon ik zelf absoluut geen autorijden. Als ik naast mijn man in de auto zat omdat we weer eens naar een werk- of ziekenhuis afspraak i.v.m. ziek zijn moest kon ik het bewegend beeld van buiten al niet eens aan. De muziek moest uit en ik zat met een zonnebril op, oordoppen in strak naar voren te kijken. We praatte zo min mogelijk en ik deed mijn best om niet door het zijraam te kijken want dan ging het helemaal mis. Ook mijn hoofd bewegen deed ik minimaal. En ondanks dat, zat ik toch trillend en niet lekker in de auto.

Van stealth-modus naar proefrit

Toen ik na verloop van tijd wat stappen had gemaakt op andere vlakken met andere activiteiten en weer wat prikkels aan kon, merkte ik dat ik het bewegend beeld weer wat beter aan kon. Ik heb dit getest door als we kleine stukjes in de auto zaten kort naar het zijraam te kijken en 1 vast punt te nemen om naar te kijken. Zoals je ook doet tegen zeeziekte op een boot, kijk naar de horizon naar 1 vast punt.
Dit heb ik steeds beetje bij beetje gedaan, om te kijken of mijn hoofd weer kon wennen eraan. Dit heb ik op andere gebieden zoals met prikkels ook gedaan, dus mijn logica was waarom zou het hierbij niet lukken? En niet geschoten is altijd mis, want ik probeer altijd wel het positieve toch weer te ontdekken.

Na verloop van tijd en het vele oefenen hiermee ging dat best wel weer oke. Daarna hebben we de volgende stap toegevoegd, zachtjes de muziek erbij aan. Toen dat na verloop van tijd ook oke ging, ging ik eigenlijk vanzelf weer kletsen. Het werd weer ‘gewoon’ als bijrijder omdat mijn klachten afnamen en kon me daardoor ook meer ontspannen. Ik was dus op een gegeven erg trots dat ik in de auto mee kon rijden en dat ik daar tegen kon! Dat lukte! Dat was al een hele overwinning.

Co‑pilot à la Top Gun

De volgende stap was kleine ritjes zelf rijden met mijn man naast me. Dan heb ik het echt over minuten ritjes. Poeh, dat was een opgave. De combinatie van wat eerst vanzelf ging, crashte zo erg in mijn hoofd! Je moet natuurlijk op super veel dingen letten als je zelf rijdt en dan heb ik het niet eens over het andere verkeer. Plus het kost kei veel energie. Je hoofd draaien, in de spiegel kijken, ontspannen blijven, blijven ademen (niet vasthouden), op het verkeer letten, schakelen, het was vreselijk. Mijn hele zenuwstelsel sloeg op hol, een hoge ademhaling, gespannen middenrif, klemmende kaak, zwaar overprikkeld. Ik voelde me soms ook alsof ik van mijn eigen wegging? Heel vreemd (dat had ik in begin ook met wandelen) .Maar toch, elke keer een klein stukje proberen.

Ontspannen in de auto zitten, denken ik ben veilig, denken ik kan dit. Rustige ademhaling houden en daar bewust van zijn, maar ook vooral weer wennen en vertrouwen krijgen. Zoals ik daar ook aan moest wennen toen ik voor het eerst ging lessen, die eerste autorij les vond ik ook overweldigend (maar ook super geweldig). Ik moest op zoveel letten, aan zoveel denken. Het veilige gevoel omdat mijn man mee was hielp ook enorm, gewoon het idee als het niet gaat zet ik de auto aan de kant en rijdt hij naar huis. Het haalt de druk eraf.

Mission accomplished: solo edition

Toen ik dat, denk aan maanden verder, onder de knie had ben ik kleine stukjes zelf gaan rijden. Stukje in de straat, stukje in het dorp, net waar ik me fijn en prettig bij voelde. Wat ik aan durfde.

Na een hele tijd ging dat op een gegeven moment ook oke en voelde ik me ook weer zekerder erover, ik kreeg weer vertrouwen. Mijn lijf kalmeerde en ik was gewend aan het ‘gewoon in de auto stappen en rijden’. Mijn hoofd was ook weer gewend aan dat stukje multitasken, ik had het op een of andere manier weer getraind.

Dat heeft me gebracht naar waar ik nu sta, ik naar de winkel kan met de auto, ik een keer mijn dochter op kan halen of als ik een redelijke dag heb even op visite kan!

✨ Volgende keer ✨
Het vervolg (deel 3) gaat over: hoe ik omga met de verkoudheidsperiode in het najaar. 💟