Even voorstellen!

Hi, ik ben Michelle. Welkom op mijn blog waar ik schrijf over mijn leven met post-covid, mijn creatieve uitlaatkleppen en alles daartussenin.

Wie ik ben

Wat leuk dat je er bent!
Schrijven heeft er altijd al in gezeten bij mij.
“Schrijf jij de kaart maar, jij kan zo goed teksten verzinnen en hebt zo’n mooi handschrift” zei mijn moeder altijd.
Ook oefende ik maar al te graag in de schrijfboekjes van school (herinnert iemand zich nog meer de schrijfkramp 🤭?).

Op de middelbare school was ik gek op tekstverwerking en dat vloeide
later door in mijn werk. Collega’s lieten mij graag mails opstellen en zo werden mails protocollen en beleidstukken.

Sinds 2021 heb ik post-COVID, mijn wereld stortte in.
Deze ziekte brengt ontzettend veel verlies, verdriet en verandering met zich mee op vele vlakken.
Ik weet niet of je bekend bent met post-COVID?
Maar vergelijk me maar met een oude Nokia telefoon, duurt lang met opladen en 100% is niet
meer haalbaar. Er zijn haperingen, glitches, beperkte functionaliteit met een grote kans op dataverlies (lees brainfog). Maar niet kapot te krijgen!

Waarom ik blog en wat je hier kunt lezen

Je kan je voorstellen dat dit een rollercoaster aan emoties met zich meebracht, ik kreeg nogal wat te verwerken. Mijn therapeut gaf de tip om het van me af te schrijven zodat ik het ergens kwijt kon.
Dat ben ik gaan doen, tussendoor even iets noteren in mijn telefoon of even een schrijfblok erbij.
De vorm ervan varieert van verhalen, gebeurtenissen, lyrics, gedichtjes, mijn gedachten. Een brede vorm van schrijven waarbij mijn humoristische kant gelukkig ook weer wat boven kwam drijven.

In mijn blog zal je dit teruglezen, maar ook ik wil ik graag bijdragen aan meer awareness om het onzichtbare zichtbaar te maken. En hoe kan dat beter dan mijn notities en schrijven openbaar te delen?

Maar dat is niet alles waarover ik ga bloggen.
Mijn ziekte heeft me namelijk ook (nooit gedacht ik dat zou zeggen) positieve dingen gebracht.
Een van die dingen zijn niet haasten, luisteren naar mijn lichaam en genieten van de kleine dingen.
Én ik heb ook mijn hobby’s herontdekt zoals model fotografie en zingen.

Zingen bleek ook op therapeutisch gebied goed te zijn want ademhalingstechnieken zijn subliem voor je ademcontrole en stem.
Dankzij post-COVID ademde ik als opgejaagd wild en door de medicijnen kon ik doorgaan als de vrouwelijke Joe Cocker. Oftewel hoe ik het uitsprak dankzij een brainfog-episode “Joe Cockie”, tot groot genoegen van mijn pubers.

Toch zijn mijn hobby’s niet haalbaar om elke dag of week te doen, zo zal dat ook zijn met mijn blog.
Want je denkt misschien ‘maar je kan dit toch?’, dat klopt. De ene dag kort, de andere dag iets langer en dan weer dagen of weken niet. Het zijn ook teksten die ik in de loop van de afgelopen jaren en maanden heb geschreven en foto’s die ik tijdens mijn re-integratie periode heb gemaakt.
Ik heb helaas maar beperkte energie (dat ook nog wisselt per dag) en ben daardoor erg beperkt.

Maar ik vind het zo fijn om te delen! Met een post-infectieuze ziekte zoals post-Covid is je (sociale) wereld erg klein. Werk viel weg, vele verjaardagen en visites kan ik niet of soms heen.
Vaak ben ik gedwongen om binnen de muren van mijn huis te blijven.
En dat is zuur als je zo’n sociale miep en kletskont was vanouds!

Wat fijn toch dat social media bestaat, dat het mogelijk is om vanaf de bank de buitenwereld op te zoeken en via die weg ook van me te laten horen. Op momenten dat het mij lukt.
Het is een dagelijkse struggle om de dag door te komen en als ik een succesje heb (je
moet je voorstellen dat de vaatwasser in-en uitruimen voor mij al een uitdaging is) wil ik dit zo graag delen.
Of hoe Jeremy Clarkson in zijn tv show zegt: “I did a thing”!

Ik kan het nog steeds – alleen anders

Ik hoorde op Insta een uitspraak van Jessie J en ik dacht, dit slaat de spijker op z’n kop!
‘”I’m still capable, just in a different way”.

De wereld is ingericht met het uitgangspunt dat iemand zich elke dag
goed voelt en dezelfde energie heeft. Zowel werk- als sociaal gerelateerd.
Voor mij is dit helaas niet zo.

Maar ik ben er nog wel en soms lukt iets. Niet op een vaste dag, tijdstip of wekelijks.
Soms iets kleins, soms iets groters, soms iets meer of minder of soms gewoon helemaal niks.
Maar al is het nog zo klein, het is en mag er zijn!

Ik hoop dat je net zo geniet van mijn blog als ik van mijn spaarzame goede momentjes!

Liefs, Michelle