All the losses – een gedicht over post-covid en verlies

The world goes on but I’m standing still
Things i want to do pop up in my head
But the energy isn’t there, I’m too ill

And after my frustration I’ve shed a tear
I leave those things only in my mind
Maybe another day they will be here

Every day is different
2 steps forward and 3 steps back
On repeat like a never-ending circle
It feels like my body attacks

Quiet, quiet it gets
When it gets normal for the world I’m not joining
The grief hits me once again

How i miss being me
Full of energy and participate socially

Quiet it gets where i am
I’ve never been here before
Will i get out of here again?

Hoe dit gedicht ontstond

Die ochtend stond ik op en voelde het al, dit gaat zo’n dag worden dat ik alles moet laten.
Niet alleen het huishouden maar ook de leuke dingen.
Ik moest wéér afzeggen voor een verjaardagsfeestje. Het moment dat je gezin klaar staat om te gaan en ik onder ogen moet zien dat het weer niet gaat lukken, is vreselijk.

Vreselijk voor mijn gezin dat ik wéér niet met hun mee kan gaan. Niet leuk voor mijn vrienden dat ik er wéér niet bij ben. Verdrietig voor mezelf dat ik wéér de gezelligheid mis, niet sociaal mee kan doen en geen onderdeel van ben.

Het voelt als falen op vele vlakken en het geeft een eenzaam gevoel.
Al weet ik heel goed, ik kan hier niks aan doen.

Help mee meer begrip te creëren: deel dit bericht om post-covid zichtbaarder te maken.