Slaaptekort door zomerse geluiden tijdens mijn post-covid herstel

Waarom ik ook mijn moeilijke momenten deel

Een tijd geleden betrapte ik mezelf erop dat ik alleen mijn succesjes deel, de dingen waar ik blij van word en die lukken. Maar dat geeft ook een vertekend beeld van mijn ziekte, bedacht ik me. ‘Kijk die afgekeurde ziet er toch goed uit?’ ‘Volgens mij gaat het wel goed met haar’. En heel begrijpelijk, want vaak wat je niet ziet (of deelt) is er niet. Toch?

Mijn klachten zijn niet zichtbaar, maar ze zijn er wel.
Zichtbare klachten of ‘mankementen’ worden door de buitenwereld gewoon sneller opgepikt. En logisch, hoe lastig is het voor anderen om ergens rekening mee te houden wat ze niet continue zien? Maar voor mij ook heel frustrerend en pijnlijk, dat wat het oog niet ziet vaak anders geïnterpreteerd of even vergeten wordt.

Er is dus een andere kant van mijn ziekte dan alleen herstelmomentjes die ik deel.
Helaas zijn er meer terugvallen, maar die deelde ik te weinig. Waarom?
Schaamte, twijfel of mensen er wel op zitten te wachten, het wordt toch vaak niet begrepen, het is niet interessant genoeg, heb je haar weer en misschien wel de ergste: nu weten we het wel.
Want als je maar lang genoeg ziek bent wil niet iedereen dat meer horen.
Maar eigenlijk maakt dit allemaal niet uit. Want ík vind het belangrijk en leef er elke dag mee.
En wil heel graag aandacht vragen om meer awareness te creëren voor Post-covid.
En hoe kan dat beter dan je eigen verhaal, hoe kwetsbaar ook, openlijk te delen?

Vlak voor de zomerperiode had ik een terugval en worstelde ik met slaaptekort door allerlei geluiden. Ik deel een stukje tekst wat ik geschreven heb op dit moeilijk moment toen het me teveel werd.

Slapeloze nachten in de zomerperiode

Overal hoor ik ze, de vrolijke geluiden
Muziek, gelach, gepraat tot diep in de nacht
De heerlijke zwoele zomeravonden, ik herinner ze nog zó goed
Je herkent het wel, luchtige kleding, open schoentjes en een lekker drankje met goed gezelschap

Ook de vroege ochtenden, zingende volgens
Mensen in de weer in tuin, de wereld ontwaakt
Vroeg licht, veel zon en heerlijke energie

Maar nu verlang ik naar stilte, ik verlang naar slaap
Want slaap is waar ik herstel van de dag, waar ik een beetje de batterij op kan laden
Een klein beetje om 30% Michelle te kunnen zijn
Voor mijn gezin, mijn herstel en mijn hobby’s
Maar daarvoor is energie en een uitgerust hoofd nodig

Zonder voldoende slaap ligt mijn leven weer volledig stil
Dagen in de bank, extreme uitputting, overprikkeld
Visites afzeggen, hobby’s aan de kant, het huishouden stapelt op
De depressieve gevoelens nemen de overhand, de moed zakt in de schoenen

De onzichtbare ziekte die tussen de muren van het huis verdwijnt…

Help mee meer begrip te creëren: deel dit bericht om post-covid zichtbaarder te maken.