Van Brainfog tot gezinshumor: Ons Avontuur in de Appie

Een klein boodschapje doen lijkt simpel, maar met Post-covid brainfog en een gezin in de ‘appie’ verandert het al snel in een hilarische chaos. Lees hoe ik luisterde naar de sensaties van mijn lijf en ermee om ging.

Gister had ik een onverwachte (dat zijn ze meestal ) brain error.

Zo ontzettend blij dat ik mee kon naar een verjaardag, maar eerst nog even snel langs de ‘appie’ voor een verjaardagskaart. Het hele gezin stapte uit want zoonlief had dorst en dochterlief wou de kaart mee uitzoeken.

In mijn hoofd “oké, verjaardagskaart, Roblox kaart en weg”.
Dat ligt in 1 gangpad dus heel fijn dat ik niet de hele winkel door hoeft, dat bespaart weer energie!
Gaat goed komen…dacht ik….

De valkuil van ‘even snel’

Dus direct af op dat gangpad, kaart check, Roblox kaart check en hop naar de kassa….en daar gaat het mis.
Mijn man staat ‘in de weg’, de pubers waren ongeleide projectielen en staan mij aan te staren ‘welke kant gaan we nu op’?
En ik, ik dacht alleen maar ‘snel, laat me er langs want er staat niemand bij de kassa’.
We waren al wat aan de late kant dus snel was goed én ik wou contant betalen.

Kak…2 mensen met overvolle karren die voor me doken. De laatste vrouw van die 2 zag het gebeuren en bood heel lief aan dat we voor mochten. Super lief, maarja, de eerste persoon was al met volle lust de boodschappenband aan het volladen. Dat ging ‘um niet meer worden.
Onze zoon was natuurlijk al direct op het aanbod ingegaan, dus die moest ik weer teruggeroepen.
Error nr. 1.

Dan toch maar afrekenen bij de zelfscankassa, dat zou sneller zijn.
Daar aangekomen ging de heerlijke chaos gewoon door. Onze zoon wou contant betalen maar dat ging nu natuurlijk niet meer, dus die vroeg ‘hoe gaan we dat nu doen dan’?’.
Okey, dat trok ik nog, ik zei ‘geen probleem, geef ons maar contant dan scannen we het er wel bij’.
Dat blikje erbij scannen lukte natuurlijk niet omdat we inmiddels met de zelfscan al de verjaardagskaart hadden gescand en op ‘afrekenen’ hadden gedrukt.
Nou, dan tikken we dat blikje wel apart af, na de verjaardagskaart. Dus dat blikje apart gescand, weer bijna op afrekenen gedrukt toen we in de gaten kregen dat onze dochter met de Roblox kaart in de hand stond maar deze nog niet gescand was. Ook snel die nog erbij.
Error nr 2.

Ook de auto doet mee

Ondertussen ontstond er al wat onvrede, gespannen gezichten en ik mopperde dat ik vastliep in mijn hoofd. Mijn “spouse” (altijd vol begrip en zeer geduldig) zei ‘ik weet niet hoe je het in je hoofd had om te doen’. Tsja dat klopt, ik had dat inderdaad niet gezegd maar wel bedacht, over dat afrekenen enz.

Alsof dat nog niet genoeg chaos was, bleek eenmaal in de auto aangekomen, dat die ene pen die er altijd ligt….er dus niet ligt. OMG…echt….’hoe dan’! 3e error.
Er wordt me gevraagd ‘wat wil je dat we doen’ en ik weet het gewoon echt niet meer.
Mijn stress vliegt het autodak door

Ik besloot om me er niet druk over te maken, we gingen naar vrienden waarbij ik dit ook gewoon kon zeggen en die er zeker om zouden kunnen lachen.
En het belangrijkste was gelukt, het cadeautje!
Én de verjaardagskaart, blanco, maar het komt echt uit een goed hart!

De kracht van rustig blijven… en humor

Voorheen sloeg ik dan echt op tilt, inclusief mijn zenuwstelsel en dan kon ik naar huis.
Denk dan aan niks meer overzien, een drukkend gevoel op mijn hoofd, huilen, trillen, hoge hartslag, zweten….misère alom. Zo’n gevoel alsof die mammoet weer achter me aan kwam.
En dat duurde uren voor dat gezakt was.

Gelukkig is mijn zenuwstelsel ietsjes rustiger en weet ik inmiddels wat te doen als ik vastloop in mijn hoofd. En heel soms werkt dat. Dit heb ik geleerd door veel te mediteren en te luisteren naar mijn lichaam. Daarbij ook niet meteen sensaties die ik voel weg te willen hebben maar te laten zijn en niet te vluchten. Maar juist mezelf een gevoel van veiligheid te geven.

Dus, de auto radio op fluisterstand (toevallig kwam er een liedje op wat me aan mijn moeder deed denken en dat voelde fijn en veilig), rustig ademen, ontspannen (alle spanning in de kaken, buik etc bewust laten wegvloeien) en nergens aan denken. En belangrijk, dit ook even zeggen.

Dit moet even, want mijn blokjes (niet te verwarren met de Ro’blox’ kaart ) liggen om.
Rustig Michelle, er is niks aan de hand, laat het los. Je bent veilig. Dat gevoel zakt wel weer.

Thank god het snel afzakte (ik wou dat altijd zo lukte) en ik gewoon mee kon naar de verjaardag. Yay, een overwinning én een gezellige verjaardag!

En juist in die chaos vond ik de lach terug – misschien wel het beste medicijn!
Want ik kan dan ook wel weer ontzettend om ons gezin lachen hoe chaotisch we bij die zelfscankassa staan