Kramptober

De zomer is voorbij, de wekker gaat weer op onmogelijke tijden en overal lijken mensen in de ‘nieuwe start’-modus te staan. Voor mij voelt oktober altijd een beetje als een sprint die ik niet getraind heb. De agenda van mijn man stroomt vol, het schoolritme draait weer op volle toeren en ik… probeer het allemaal bij te benen. Soms lukt dat, soms totaal niet — en precies dat contrast is waar ik deze keer over schrijf.

Ik hoor je denken ’typfout’? Nope…dit woord schoot me afgelopen week in mijn hoofd: ‘kramptober’. Waarom? Het is weer zover, Oktober voelt voor mij als een omslag van meerdere dingen.
Niet alleen het weer slaat om maar ook mijn balans en energie.
Kramptober…bij dit woord moet ik eigenlijk ook aan Krampus denken (zijn uiterlijk komt wel overeen met mijn gevoel in deze periode 🤭).

Kramptober, flaptober, kaktober, rottober, f#@$tober…het klinkt allemaal wel lekker in mijn oren!
En misschien moet ik er wel patent op vragen, op ‘kramptober’, het zou mooi zijn als het opgenomen wordt in het woordenboek ofzo. Onder het motto een mens mag groots denken.
Want ik ben vast niet de enige die dit ervaart.
Hey, en het klinkt vast niet zo glamoureus als Bootylicious, het woord dat Beyonce populair maakte door het te gebruiken in een liedje; maar ook dat verzonnen woord is in het woordenboek beland!

Start van het schooljaar en werk

De start van het schooljaar begint natuurlijk vooral eind augustus/ begin september, maar de drukte ervan komt voor mijn gevoel altijd wat later. De eerste week is het meestal een beetje la la rooster voor de kids, het houdt nog niet zoveel in. Maar dan…dan komt het.

De pubers moeten achter de kont aan gezeten worden dat ze hun huiswerkplanning moeten maken. De invalshoek, een keer doorlezen van de lesstof voor de toets is wel voldoende, passeert hier nog weleens de revue. Ook de gesprekken van ‘ik kan het al, ‘de leraar zei dat we niet konden leren hiervoor’ ‘er is geen oefentoets/de oefentoets is veel te lang’ of ‘het is net hakken over de sloot’ zijn weer aangebroken. Ze doen echt wel hun best hoor, maar ook de opstart voor de kids na zo’n lange zomervakantie is toch echt niet zonder sputteren.

En aangezien onze pubers zich lekker kunnen verliezen in Rainbow Six Siege en The Boys op YouTube, hebben ze ons toch wel als stok achter de deur nodig.
En ik doe het met alle liefde van de wereld, maar ook dit kost mijn hoofd vaak veel moeite.

Zo ook de drukte rondom de georganiseerde avonden door school over de start van het nieuwe schooljaar en ook zijn inmiddels de oudergesprekken in volle gang. Natuurlijk nodig, maar ook dat brengt thuis het nodige rekening houden met zich mee. Echt op tijd eten, ruimte houden dat ik kan rusten voor dat we moeten gaan, op tijd aanrijden zodat we niet hoeven te haasten en rustig kunnen lopen. Dan ook tijdens het gesprek de focus erbij houden en tijdens dit alles mijn zenuwstelsel in ‘veilige, rustige’ stand proberen te houden.

Daarnaast zijn er ook van die praktische zaken die weer op komen duiken, zoals de niet te vergeten lekke fietsbanden, het kwijt raken van de sleutels en het brengen en halen van de kids bij echt heel erg slecht weer of ziek zijn. Wederom met alle liefde, maar ook een hoop extra energie voor nodig die er vaak gewoonweg niet is.

Maar ook op het werk van mijn man is het volop bal. Het ene na het andere georganiseerde event popt in de agenda, etentjes, 2 daagse bijeenkomsten en extra uren werken. Ik gun mijn man zijn werk zo ontzettend en vind het heerlijk om te zien hoe hij daarin floreert. Maar ook dit is een extra belasting voor mij en het vergt de nodige planning met z’n tweeën om de week goed door te komen. Zoveel mogelijk organiseren we alles zo dat hij zijn verplichtingen na kan komen en bij leuke dingen aan kan sluiten maar ook ik overeind blijf staan. Het is echt teamwork!

We kijken dus met zijn alle uit naar de herfstvakantie!
Want het rustige tempo van de komkommer tijd in de zomer is dan toch echt voorbij en dat is flink te merken aan de belasting die het mee zich mee brengt en zich uit in extreme vermoeidheid en verminderde belastbaarheid.

Bacteriën en virussen doen de polonaise

Nog lang geen carnaval (alhoewel de 11e van de 11e al dichtbij komt) maar de bacteriën en virussen zijn al volop feest aan het vieren. Hier in huis hebben we al snotneuzen en keelpijn gehad, maar ook een lichtelijk buikgriepje mocht er niet aan ontbreken. Natuurlijk krijgt iedereen er een vlaag van mee, dus we zijn lekker om de beurt de sjaak. De een is nog niet opgeknapt of de ander begint te kwakkelen. En ook hier vloeit natuurlijk de nodige energie naar toe.

Ook de nodige nachtrust komt vaak zwaar in het gedrang. Daarbij ook het weer extra moeten letten op de hygiëne zodat dat iedereen goed zijn handen wast, de handdoeken en beddengoed bijtijds vervangen worden en de deurklinken en sanitair goed schoon blijft. Niet dat we dat normaal niet doen, maar met ziek zijn ben ik er extra oplettend op doe ik dit nog vaker.

De tijd dat ik wegbleef als mensen verkouden waren is wel minder geworden merk ik. Ik durf dat beter aan omdat verkoudheidjes de laatste periodes ‘normaal’ verlopen. Dat was eerst wel anders, als ik dan een verkoudheid van iemand oppikte was ik daar weken mee bezig. Dat gaf me echt een flinke terugslag dus zoveel als ik kon probeerde ik dat te vermijden. Te gek voor woorden dat ik dan echt eerst appte of belde met de vraag of er iemand verkouden was, maar het was voor mijn eigen bestwil echt nodig.
Maar ondanks mijn lijf dit dus schijnbaar weer wat beter aan kan, vergt het bovenstaande tafereel in het gezin toch het nodige van mij.

Ik merk dat ik dan ook minder kan, als er meer van mijn belastbaarheid wordt gevraagd wat er eigenlijk niet is. Het huishouden loopt weer achter, mijn wandelingen worden korter of komen te vervallen, de yoga schort ik vaak ook op en aan mijn hobby’s kom ik al helemaal niet toe. Alle energie gaat naar de zorg en de basis, de belangrijkste dingen op dat moment. Veel rust nemen (mediteren, spijkermat en op de bank zitten), zorgen voor schone onderbroeken in de kast en een pot eten op tafel.

Ongelofelijk toch dat ik dit voorheen gewoon deed, naast mijn werk, het huishouden en mijn sociale leven. Alles ging gewoon door, ondanks iemand in het gezin ziek was of ik zelf. Dat pakte ik er gewoon bij, no problemos. Sterker nog, ik ging dan zelfs ook nog gerust naar een feestje. Dit voelt echt zo lang geleden en ik kan me er nu echt helemaal niks meer bij voorstellen.

Wat een eikel

Je gelooft nooit waar ik het afgelopen weekend een hele nacht van wakker heb gelegen.
Van mijn gedachten, mijn eigen gewoel, snurkiemurkie, wc bezoekjes of een feestje in de buurt? Nee die nacht niet, de nacht erna was er trouwens wel een super gezellig feestje aan de gang ergens in de wijk. En echt super gegund, ik denk dan altijd van oohhh die hebben een gezellige avond! Het was alleen wel een beetje jammer de DJ besloot dat ik er ook tot 2.00u van wakker moest liggen.

Maar de betreffende nacht…eikels. Ja je leest het goed, eikels! Nee ik heb het niet over mensen, we hebben namelijk een grote eikenboom in de voortuin en die nacht stormde het ontzettend. De ene na de andere eikel werd gelanceerd, TOK op een dakpan, TOK op het raam, de hele nacht door.

En de man met de hamer door het slaapgebrek…tja…die kreeg ik natuurlijk aan het begin van de week. Poeh dat waren weer even zware dagen. Dat werd weer dagen vriendjes zijn met de bank en bijna niks kunnen doen.

Is er dan niks leuks in ‘kramptober’?

Maar ik zou ik niet zijn als ik toch op zoek ga naar iets positiefs. Want wat vind ik dan wel leuk in deze tijd van het jaar? Halloween! Spooky scary skeletons!

Sinds vorig jaar ben ik begonnen met een Halloween boom. Ik zet mijn kerstboom al (ja, ook daar ben ik dol op, op kerst!) en maak er een Halloween boom van. Is het stiekem een excuus om de kerstboom al te mogen zetten? Misschien, dat zeg ik lekker niet, want dan wete gij het ook 😉 !

Maar in ieder geval: spinnenwebben, vleermuizen, pompoenen, skeletten, We’Ve Got It Goin’On! (zoals de Backstreet Boys al jaren zingen, nummer 1 fan hiero!)
Niet alleen in de boom uiteraard, ook onze huiskamer doet mee.

Ik vind de sfeer heerlijk, lekker cozy op de bank met een griezelfilm en al die griezelversiering (waarbij ik dit jaar heerlijk zelf heb zitten freubelen en zelf The Nightmare Before Christmas Halloween ballen heb gemaakt!).
Het kan voor mij niet gek genoeg, het liefste pak ik uit a la Amerikaans. I love it!

Afgelopen jaren kon ik de kerstboom zelf natuurlijk niet zetten, ik had dan echt hulp van mijn gezin nodig. Te gek voor woorden dat je zo energetisch beperkt bent dat zoiets simpels als dat gewoon niet lukte.

Door de jaren heen ben ik dat zelf weer gaan proberen maar moest dat echt spreiden. Mijn man zet dan alles voor me klaar in de woonkamer zodat ik het bij de hand heb.
Let wel, spreiden over een hele week, zo lang deed ik erover om het voor elkaar te krijgen.
Het koste me een bak energie bah bah. Een tak pakken, erin haken, zitten, een volgende tak pakken, erin haken, zitten, dit alles on repeat. Elke dag een beetje. Na een kleine week stond de boom, maar moest ook de versiering er nog in. Voorheen, voor Post-covid, ha! Dan pakte ik alle bakken waarin het opgeborgen stond zelf van de zolder en pofte ik die kerstboom in nog geen uur neer!

Maar, dit jaar, nog wel in ‘kramptober’ is het me voor het eerst gelukt sinds ruim 4 jaar om de Halloween kerstboom alleen en binnen 1 dag te zetten (exclusief versiering, dat wel)!
Dan voel ik me toch wel een beetje trots!

🍀 Herkenbaar? In mijn blog ‘Meer bewustzijn voor post-covid begint met verhalen delen’ vertel ik waarom ik dit soort momenten deel — met humor, maar ook omdat het helpt om gezien en begrepen te worden in het leven met post-covid.