Serie: Blog op verzoek — in delen

Deel 1: Emoties

Dit blog schreef ik eerder op verzoek, na een rondje op de socials waarin ik vroeg waar jullie graag over wilden lezen. Dat blog wordt veel gelezen en er komen nog regelmatig vragen over.

Omdat het een lang blog is en ik weet dat langere teksten vermoeiend kunnen zijn om te lezen, heb ik besloten het op te delen.

De komende weken deel ik telkens één paragraaf uit het blog op verzoek. Zo is het beter te volgen en rustiger om te lezen.

Ik begin met het eerste deel: emoties.

😮‍💨Emoties zijn energieslurpers

We hebben ze natuurlijk allemaal, emoties (wat een standaard blog zin eigenlijk haha!). De een heeft ze sneller of heftiger dan de ander, de ander heeft er weer sneller ‘last van’. Meestal komen en gaan ze, gezien de situatie ligt het er ook maar net aan hoe lang het aanwezig blijft. Soms laat je het eruit, maar soms ook niet.

Want hoe vaak gebeurd het niet, een emotie komt opzetten op een moment het gewoon niet uitkomt. Het gebeurd mij echt vaak!
Weg ermee, niet nu, ik sta op een openbare plek, ik moet nog wat in het huishouden doen, de kids komen net thuis. Arrrgg waarom ben ik zo’n gevoelig typje! Een nummer op de radio wat triggert, een herinnering, een plek, een situatie….

Wat blijft borrelen onder de oppervlakte

Laatst had ik het ook, ik kan sinds een tijd weer kleinere stukken auto rijden (yay!!) dus ik ga mijn dochter ophalen van school. Qua emoties al een beetje wiebelig (yes, it was that type of the month), komt er een nummer op de radio van Abba. Okay, dit ligt gevoelig bij mij, het is voor mij echt een quilty pleasure (sorry voor de Abba haters) maar het is ook muziek die mijn moeder erg leuk vond. Mam is 2 jaar geleden toch best plots overleden en ik heb het daar nog erg moeilijk mee, we waren erg close. Dus ik merk direct ik emotioneel wordt en eigenlijk moet huilen, de brok zit al in mijn keel en in mijn maag voel ik zo’n sprongetje.

Inmiddels weet ik heel goed dat emoties die opkomen er gewoon uit moeten. Maar tegen beter weten in slik ik het in, want: ik rij net langs iemand die ik ken en ik zwaai, ik wil niet met een huil gezicht bij school aankomen en mijn dochter ook verdrietig maken (die mist oma ook ontzettend namelijk).
Dus ik zet mijn poker face op en ga door. Maar die emotie, die blijft borrelen en dat kost me een bank energie! Bij het minst geringste waarbij ik aan mam moet denken is die brok in mijn keel er meteen, de brandende tranen en druk op mijn hoofd. Maar ook bij het thuiskomen ‘heb ik er geen tijd voor en zin in’, want ik wil even gezellig kletsen met mijn dochter.
Daar had ik namelijk energie voor gespaard van tevoren.

Wat ik merkte en wat ik ook heel goed weet inmiddels, is dat puur omdat ik mijn emotie wegdruk en niet gewoon even toe laat dit me heel veel energie kost. Ik voel me gewoon veel vermoeider en krijg druk op mijn hoofd. Mijn lijf protesteert gewoon en logisch want emoties zijn er niet voor niks.

Ruimte geven aan emotie

Toen ik aan mijn meditatie begon had ik er ook geen controle meer over, mijn emotie (in dit geval verdriet) kwam er met bakken uit. Het stroomde gewoon op het moment ik het van me zelf mocht toelaten tijdens de meditatie. En eigenlijk was ik er zelfs niet meer bewust mee bezig op dat moment, maar het kwam er toch uit.
Eigenlijk was ik dat stuk verdriet al weer weken weg aan het drukken besef ik me, van die kleine momentjes ik het even voelde maar weg stopte.

Wat ik in het geval van verdriet om mijn moeder vaak doe (op advies van een therapeut) is het er bewust laten zijn. Vooral als ik merk er veel momenten zijn het op komt zetten. Ik ga dan op een rustige kamer zitten, pak er muziek bij en foto’s. Ik laat het er gewoon zijn er uitkomen. Dat helpt mij heel erg goed. Het is intens, maar daarna lucht het op en ’trekt’ het me niet meer leeg.

Emoties toelaten kost uiteindelijk minder energie

Maar ik heb ook vele andere emoties of course. De frustratie van het ziek zijn, willen maar niet kunnen, de ergernis en boosheid als ik weer eens 3 stappen heb gezet en 2 terug, mijn onmacht als mensen het bagatelliseren of niet geloven. De tijd dat ik aan het re-integreren was, (ziek) uitdienst ging, de gesprekken bij het UWV. Ontzettend grote energieslurpers ook omdat er heel veel emotie bij komt kijken. En dat bovenop de al aanwezige uitputtende vermoeidheid.

Kortom, als ik mijn emoties er laat zijn op het moment het er is (of niet teveel uitstel), verdriet, boosheid, frustratie etc, kost me dat uiteindelijk veel minder energie. Vaak lucht het dan op en is het drukkende gevoel in mijn hoofd (alsof er een band omheen zit en mijn ogen naar beneden worden gedrukt), spanning in mijn spieren (ook kaken) en vermoeide gevoel toch vele mate minder. Wat ik probeer is er in het moment te zijn ook als er soms onverwachte emotie opkomt ook op minder gunstige momenten, en het toe te laten.

Overigens helpt bij mij dan ook, vooral bij de emotie boosheid (omdat waarschijnlijk mijn cortisol en adrenaline piekt) om het er daarna even uit te lopen. Gewoon een wandeling die op dat moment haalbaar is zodat mijn lijf het ook een beetje (fysiek) kwijt kan.

Volgende week deel 2: van de vaatwasser tot weer kleine stukjes autorijden 💟