Zen…tot een wants langskwam

Zen…until a true bug came along

–English below –

Gisteren besloot ik mijn meditatie lekker buiten in het zonnetje te doen. Na 2 dagen met intense situaties wat veel spanning bij me teweeg bracht stond mijn zenuwstelsel natuurlijk op scherp.
Dat leidden die avond daarvoor tot een flinke vastloop sessie in mijn hoofd waar de nodige tranen bij gevallen zijn. Dus die meditatie en even een flinke dosis vitaminen D waren niet overbodig.

De plek waar ik ging zitten was al een uitdaging voor me. Onze liggen bedden staan onder een prachtige bloesem, maar de bijtjes vinden deze bloesem ook prachtig laten we maar zeggen. Met het zoemende koor boven me neem ik plaats. Voor mij echt een exposure moment want mijn relatie met alles wat zoemt en vooral ook wat kan steken is niet heel warm.

Nadat ik het super knap vond dat ik daar dus gewoon mijn meditatie ging doen in plaats van uitwijken naar een andere plek en mijn angst de overhand te laten nemen, zette ik mijn Spotify aan.
De meditatie begint en ik kan me super goed overgeven aan de ontspanning. De warmte van de zon en de geruststellende stem maken dat ik zelfs even begin te doezelen.

Tot het moment ik iets dichter bij hoor zoemen en iets voel landen op mijn arm. Zoals mijn eerste reactie altijd is, schiet ik omhoog en geef een gilletje. Ik had nog niet eens goed gekeken wat er landden, maar door het zoemende koor boven mij maakte mijn hoofd er automatisch een bij van. In paniek sla ik het weg en toen het op de grond was zag ik pas goed wat het was. Een wants🪲 .

Na 2 dagen stress en de schrik reactie, maakte het me ontzettend aan het lachen om mezelf. Ik dacht ook, ik heb weer zin eens wat te schrijven met een knipoog. And here it is!
Hoe kan een wants een ontzettend zen moment verstieren……zo dus!

In het kader van, probeer elke dag even te lachen. Was dat bij deze zomaar gelukt! 😁

English:

Yesterday, I decided to do my meditation outside in the sunshine. After two days of intense situations that caused me a lot of tension, my nervous system was naturally on edge.

That led to a major mental block the evening before, during which quite a few tears were shed. So, that meditation and a good dose of vitamin D were certainly not superfluous.

The spot where I sat was already a challenge for me. Our sunbeds are situated under beautiful blossoms, but let’s just say the bees find these blossoms beautiful too. With the buzzing choir above me, I take my seat. For me, this is truly an exposure moment, because my relationship with anything that buzzes, and especially anything that can sting, is not very warm.

After finding it incredibly impressive that I simply went there to do my meditation instead of moving to another spot and letting my fear take over, I turned on my Spotify.

The meditation begins, and I am able to surrender to the relaxation really well. The warmth of the sun and the reassuring voice make me even start to doze off for a moment.

Until the moment I hear a buzzing sound closer and feel something land on my arm. As is always my first reaction, I shoot up and let out a little scream. I hadn’t even looked properly yet, but because of the buzzing chorus above me, my mind automatically turned it into a bee. In a panic, I swat it away, and only when it was on the ground did I see clearly what it was. A true bug 🪲.

After 2 days of stress and the shock reaction, it made me laugh so hard at myself. I also thought, I feel like writing something with a wink again. And here it is!

How can a true bug screw up an incredibly zen moment……so so!

In the spirit of trying to laugh every day. And with this, I actually managed to do just that! 😁