⏱️ Leestijd: ± 10 minuten
🇬🇧📌 This blog is written in Dutch, but you can easily translate it using your browser’s translation function.
We vertrokken vol enthousiasme naar Spanje. 23 uur later zaten we alweer in de auto terug naar Nederland.
We hadden maanden uitgekeken naar onze vakantie naar Spanje. Zon, warmte, lekker samen weg… het zou onze grote zomervakantie worden.
Nou. Dat liep dus een béétje anders. 😅
Uiteindelijk belandden we weer in Nederland en bleek een vakantie dichter bij huis precies te zijn wat we nodig hadden.
Maar daarvoor moesten we eerst door een behoorlijk bizar aantal dagen heen…
Achteraf konden we er gelukkig ook alweer een beetje om lachten. Want ik ben ik niet als ik toch probeer achteraf iets te benaderen met humor. Tijdens de terugrit zei ik tegen mijn man voor de grap:
“No comprendo, no macho sevezas, lots of stressos”.“
En onze vakantie in Nederland?
“No stressos mucho, zweettos en muggos” 😂
Want warm was het overal, heel warm.
De perfecte vakantie….toch?
Het leek de ultieme vakantie. Na weken verschillende accommodaties bekijken op internet had ik het gevonden: een villa met privézwembad en prachtig uitzicht op zee.
De villa had alles wat we nodig hadden om met ons gezin tot rust te komen: een prikkelarme omgeving voor mij, prive zwembad en de boulevard, het bruisende nachtleven en het strand voor onze pubers op loopafstand. We keken er dan ook maanden naar uit. Na een stressvol, druk en heftig jaar konden we deze ontspanning erg goed gebruiken.
Natuurlijk had ik me er al een hele tijd op voorbereid (zover dat kan) om dit avontuur enigszins aan te kunnen. In balans zijn, voldoende rust, maar ook de spullen pakken en de voorbereiding uitsmeren over meerdere dagen. Geen stress, rustig vertrekken en zorgen dat ik dit aan kon.
Wespen en plakkerig van de cola
Onderweg werd mijn stresslevel en zenuwstelsel al op de proef gesteld. Was dit een voorbode? 😅
Aangekomen bij een van onze eerste stops in Frankrijk had ik een heerlijke Coca-Cola uit een fles.
Cola vind ik heerlijk maar het zorgt ook voor een flinke suiker-en cafeine shot voor wat extra energie.
En een fles is handig onderweg vanwege de dop, maar ja… dan moet je die wel gebruiken!
Bij het teruggaan naar de auto was ik met van alles bezig. De kids vroegen iets uit de koeltas en die stond bij mij. Ook was ik nog bezig een broodje te eten en dus te nippen van mijn cola.
Dat broodje heb ik bij de picknicktafel niet opgekregen, omdat mijn ergste vijanden daar een verzamelplek hadden… wespen.🐝
Die hadden daar een meeting bij iets van eten wat op de grond lag. Niet echt een rustig moment voor mij dus. Na meerdere keren te zijn gevlucht voor een zoemende wesp, besloot ik mijn broodje in de auto verder op te eten.
Overigens, ik was daar als een malloot steeds weg aan het rennen, terwijl mijn man zo’n wesp aankijkt en hem gewoon uit de lucht slaat.
Tsja, verschil moet er zijn denk ik…
Enfin, verder met mijn verhaal. In de auto… cola… koeltas.
Ik had dus net een slok genomen en het flesje even neergezet op de middenconsole. Vlak daarna kwam de vraag voor iets uit de koeltas. Ik buk en schijnbaar maakte ik een of andere spastische beweging met mijn arm door mijn wattenkop (want ik had natuurlijk met het oog op deze reis maar drie uur geslapen) — want het colaflesje bukte mee.
En niet te zuinig!
Volledig op de kop in mijn stoel. Het schuim klotste eruit, droop in de naad van de stoel en over mijn jurk. Shit, shit shit!
Flesje… half leeg.
Mijn man had de auto nog gecleaned speciaal voor deze reis. Zucht….
Dus dilemma: ik moest de deur open doen en opstaan om alles schoon te maken, met eigen gevaar, want ik rook zoet en plakte natuurlijk als een gek. En op deze manier sta je helemaal op één bij mijn geel-zwarte vrienden natuurlijk.
Gelukkig had ik wel natte schoonmaakdoekjes meegenomen en had ik ze bij de hand. Hallelujah! Eerst ging mijn pakje zakdoeken eraan om alle cola mee op te deppen. Daarna met de natte doekjes de stoel schoonmaken. Omdat ik natuurlijk niks anders had, daarmee ook maar mijn plakkende been en druipende jurkje afgedaan.
Oké Michelle… blijven ademen.
Ondertussen was dat natuurlijk hilarisch voor het publiek op de achterbank, ook omdat ik de nodige woorden tijdens dit tafereel liet vloeien.
Mijn dochter zat met haar vingers in haar oren om mijn stresstaferelen niet te horen en om maar niet keihard in lachen uit te barsten over wat ik allemaal zei. Mijn zoon zat daarnaast en moest ontzettend lachen om hoe zijn zus erbij zat. En ik moest daar natuurlijk weer om lachen al had ik de nodige irritatie over de situatie.
En dan denk je het gehad te hebben.
Ruikend naar de schoonmaakdoekjes ging ik zitten met mijn half afgeknabbelde broodje en halflege flesje cola. Ik had samen met het gierende publiek op de achterbank even meegelachen, trek de deur dicht…
Wat denk je, zit er een wesp aan de binnenkant van mijn deur op het raam. Nee!
Hoppa. Weer een cortisolstoot door mijn lijf.
En heel snel die deur open zodat mijn aartsvijand weer vrijelijk op weg kon naar een ander slachtoffer om lastig te vallen.
Het lift-tafereel
Na een aantal uren rijden, met overigens prachtig uitzicht op de omgeving — uitgestrekte landschappen, bergen, dorpjes — en een relaxte sfeer kwamen we aan bij ons hotel voor een overnachting.
We hadden de reis opgebroken in twee delen. Prima hotel, netjes, schoon, fijn! Heerlijk even de benen strekken.
Na de eerste spullen uit de auto te hebben gehaald, besloten we de lift te nemen naar boven. Vierde etage, al die trappen op gaan we niet doen met alle meuk van ons ofcourse.
Dit was mijn tweede cortisolshot hoor…daar komt tie….
We staan in de lift en deze doet niet wat hij moet doen. We drukken knopje 4 in, maar de deuren gaan niet dicht en de lampen gaan knipperen. Dit werd er niet beter op nadat mijn zoon tien keer achter elkaar ongeduldig op knopje 4 heeft gedrukt.
Mijn dochter schiet in paniek en ik ook. Ik wil eruit dus he en nu!
Liften zijn sowieso niet mijn ding en vooral niet als het niet smooth verloopt als je erin staat.
Mijn dochter schiet eruit: “Ik neem de trap!”
En ik volg haar.
Mijn man staat nog steeds, net zo chill als bij die wespenmeeting, rustig te kijken.
Nadat mijn dochter en ik via de trap bij de kamer aankwamen, waren mijn man en zoon daar al.
Wat bleek? Je moest dus je kamerpasje gebruiken voor de lift.
Owkee…
Excuse my snel op hol geslagen zenuwstelsel.
Even eten bij Le Mac
Eten moesten we ook nog even en dan denk je natuurlijk: als we bij de McDonald’s gaan eten, zitten we goed. Toch? Deze keten is toch overal hetzelfde? Nou niet dus.
Dat was even een hersenkronkel.
Na het bestellen via de tablet en toen we ons eten kregen, keek iedereen hongerig naar de doosjes.
Bij het openen van de doosjes en de eerste hap was de honger een beetje vervlogen.
De Franse frietjes smaakten niet naar Franse frietjes, McDonald’s-saus — fritessaus — hadden ze daar blijkbaar nog nooit van gehoord en de cola smaakte naar een mislukte aanmengsiroop met bubbels.
Jak.
Dat was nou niet bepaald een succes.
Aankomst bij de villa: waar is Alberto als je hem nodig hebt?
Als Alberto Stegeman van Red Mijn Vakantie op dat moment ineens uit de bosjes was komen lopen, had ik hem waarschijnlijk persoonlijk omhelsd.
Bij aankomst had ik al een onderbuikgevoel.
Onze Google Maps gaf aan dat we er waren, maar we konden de poort niet vinden. Ik pakte de afbeelding erbij zodat we op zoek konden gaan naar de ingang.
Voorbij gereden zagen we op de kaart: oké, dan ergens keren.
En dat gaat niet zo makkelijk als je een grote auto hebt en in een wijk rijdt die op een rots gelegen is, met supersteile hellingen en kleine wegen. My god, dit had ik me even niet beseft, dit zo’n berg en dal zou zijn…oeps…
Ik moet eerlijk zeggen dat mijn hoogtevrees ook wel even hallo kwam zeggen.
Aangekomen, nog een keer, bij de juiste straat… zag mijn man het.
De poort lag dus niet aan die weg maar aan een zijweg, onderaan een smal straatje dat tussen huizen in lag.
Oké, de auto past net. Ik stap uit en ik ruik het al.
Katten. Kattenbaklucht.
Om het plaatje af te maken lag er ook een kat op een paal bij de poort. Naast ons in de tuin stond een buurvrouw de katten te roepen om eten te geven en ik zie al wat ik ruik.
Bij haar oprit, vlak naast de onze, stond een soort kattenhotel gebouwd.
Owjee.
Dit belooft niet veel goeds met mijn kattenallergie.
De sleutel zou in een kastje aan de muur zitten waar je met een code toegang toe had. De code werkte — yes, er ging iets goed! — maar het kastje kwam geheel van de muur af en hing aan een draad naar beneden te bungelen.
We hoopten heel erg dat wij dit niet veroorzaakt hadden.
Al lopend door de tuin naar de ingang van de villa merkte ik op dat de katten- en kattenbakgeur ook in onze tuin te ruiken was, en nogal heftig.
Ook werd ik door meerdere katten begroet in de tuin van onze villa.
Dit was niet goed.
Ik merkte meteen dat ik dicht begon te slaan.
Dus naar binnen om maar eens te kijken hoe de villa eruitzag.
Ik ben in huilen uitgebroken.
Naast wat ik buiten al aantrof, terwijl ik een villa had geboekt waarbij expliciet vermeld stond ‘huisdieren verboden’, was het binnen helemaal horror.
Een hele horde mieren die de polonaise liep van buiten op de muur naar binnen, op en in de keuken.
Een vreemd ruikende geur die afkomstig bleek van de airco, want daar zat veel zwarte schimmel in.
Maar daar stopte de schimmel niet.
Op de badkamer zaten zwarte schimmelplekken in de voegen, op een decoratief modelschip dat boven de wc stond en waarvan de stoffen zeilen helemaal onder de schimmel zaten, en in het ventilatierooster en de stopcontacten.
Het trapje naar een van de bedden voor de kids hing half gammel aan de muur, meerdere lampen deden het niet, een poot van een nachtkastje was afgebroken, de wand van de kast zat aan elkaar geplakt met ducttape, gordijnen op de slaapkamer misten en het rolluik moest je met de hand naar beneden trekken.
Na binnen een rondje te hebben gedaan, ben ik ontsteld en geschrokken nog een rondje om de villa heen gelopen.
Daar trof ik nog meer aan.
Lege of volle gasflessen vol in de zon, overal lag troep op de grond, in elke hoek waren spullen en rommel opgestapeld. Chloorspullen voor het zwembad en dweilen en emmers stonden bij het ‘gezellige’ zitje van het zwembad.
Waar zijn we in beland?
Dit is niet wat we geboekt hadden en al helemaal niet hoe het gepresenteerd werd.
Wat volgde: WhatsApp-contact met de verhuurder tot 4 uur ’s nachts, een zoektocht naar een andere accommodatie die niet lukte en bellen met de SOS-hulpverlening van de verzekering.
En dit nadat je al moe bent van een lange reis.
De volgende dag vond ik één ander hotel, maar dat was duurder en een tegemoetkoming in de kosten was niet iets waar op werd ingegaan.
Ook kwam die dag iemand van de verhuurder kijken. Ze gaven toe dat het oudere villa’s waren met vocht- en schimmelproblemen en zeiden dat ze niks konden doen als er een zwerfkat door de tuin liep.
Nou, ik kreeg even een error.
Dit was natuurlijk niet wat er op de site bij stond. En daarnaast ging het niet om één enkele zwerfkat, maar om een kattenhotel direct naast ons met de nodige geur die natuurlijk door de ontzettende hitte ook niet zomaar vervloog maar bleef hangen.
Weggeduwd in een appartement
Ze gingen kijken wat ze konden doen, maar het was hoogseizoen en alles zat vol kregen we vrijwel gelijk als mededeling.
We kregen te horen dat er een appartement vrij was waar we die dag even konden verblijven, maar waar we wel voor 10 uur ’s ochtends uit moesten omdat het verhuurd was.
Even dachten we: hallelujah! Weg uit dit krot en misschien is dit de noodoplossing tot ze iets anders aanbieden.
Maar alles bleek minder waar.
In de parkeergarage was er een enorme lekkage, het lag midden in het centrum, het bleek een jongerenhotel, de airco werkte niet en de vaatwasser klonk alsof die elk moment kon opstijgen te midden van een moesson.
Niet echt gelijkwaardig met wat we geboekt hadden en ook niet met de criteria die ik met mijn post-covid toch echt wel nodig heb. Daar sta je dan met je gezin, in Spanje en ’s ochtends om 10u op straat. Help!
Daarnaast spatte de amicaliteit er niet echt vanaf toen we de sleutel van dit appartement gingen ophalen bij hun kantoor.
Geen hand, geen voorstellen, geen medeleven. Nada.
Hier heb je de sleutel, het adres, wordt moeilijk iets anders te vinden… punt.
Ik was natuurlijk kapot, emotioneel en fysiek. De energie om hier op dat moment meteen iets van te zeggen had ik niet. Die dag maar weer bellen met de verzekering.
De eerste keer hadden we te horen gekregen: boek maar een hotel, er zijn geen maximumkosten en je kunt dit declareren als je terug bent.
Nu kregen we ineens iets heel anders te horen. Daar was geen sprake van.
Er kon geen hulp geboden worden om iets anders te vinden, geen tegemoetkoming in andere accommodatie kosten en we moesten de verhuurder maar aan het jasje blijven trekken.
Na 23 uur Spanje: enkeltje retour
Dit alles resulteerde dus in een hele dag aan het jasje trekken bij de verhuurder om ons geld terug te krijgen, omdat ze niks anders beschikbaar hadden gevonden voor ons.
Ondertussen zaten we op een terrasje met de verhuurder op mijn WhatsApp te communiceren. Nog steeds niet heel relaxed dus.
Toen we financieel eindelijk wat duidelijkheid hadden, konden de tassen weer de auto in en stapten we in om naar huis te rijden.
We besloten toen meteen te gaan, omdat we de volgende ochtend in Spanje letterlijk op straat zouden staan.
Het was een vermoeiende reis, omdat we ’s nachts reden. We hadden, net als op de heenreis, wel een overnachting geboekt.
En het ergste?
De twee hotels waar we onderweg verbleven waren de netste, schoonste en fijnste plekken die we in die dagen hadden gehad.
De vakantievibe was wel weg. We waren allemaal kei moe en teleurgesteld.
Mijn lijf stond natuurlijk aan en de spanning, vermoeidheid, stress en alle klachten die hiermee gepaard gingen namen natuurlijk toe.
Wat ontspanning moest zijn, resulteerde in exact het tegenovergestelde.
Twee dagen heenreizen, 23 uur Spanje en daarna weer twee dagen terugreizen…
Het was echt: “We doen een weekendje Spanje.”
Ik heb 15 minuten Spaanse zon gehad met mijn voetjes in het zeewater met de verhuurder op Whatsapp en that’s it.
Wat een nachtmerrie!
Eindelijk de ontspanning… denk je dan…
Hoe graag ik thuis even weg wilde omdat ik 24/7 thuis ben, hoe blij ik was dat ik weer thuis was.
Na een nachtje slaap in mijn eigen bed hebben we alles op een rij gezet voor de verzekeringsclaim.
Bij het zien van alle ‘bewijsfoto’s’ en de screenshots van de WhatsApp-gesprekken zat ik weer te huilen.
Wat hebben wij nu in hemelsnaam toch meegemaakt?
Gelukkig hebben we in Nederland nog een mooi huisje kunnen boeken en konden we daar heerlijk nog een paar dagen vakantiegevoel hebben.
Dit laatst beschikbare huisje was gelukkig een luxe variant. Het had een sauna, bubbelbad, eigen terras en lag vlakbij een zwembad en strand…
Echt iets wat mijn lijf even nodig had.
Ontspanning. Nou ja, gedeeltelijk… want het kwam mijn nachtrust niet echt ten goede.
Waar mijn geel-zwarte vliegende vijanden me eindelijk met rust lieten, kwamen hun maatjes om de hoek kijken: de nachtzoemers… muggen!
What the… waarom?! Wat een gestalk ’s nachts, dat gezoem bij je oor. En het meest irritante is als je de lamp aandoet en ze ineens verschwunden zijn. Echt: hoe dan?!
Vanuit de andere kamer hoorde ik de kids ook druk in de weer met de vliegenmepper en uitspraken als ‘daar zit tie’!
Ook weer typisch. Weet je nog wat ik zei over mijn man, die gewoon chill staat en zo een wesp uit de lucht slaat?
Ik lig de hele nacht wakker omdat die mug blijkbaar ontzettend goed is in verstoppertje spelen. Mijn man wordt uiteindelijk aan het einde van de nacht wakker omdat ik als een ninja door de kamer sluip, op zoek naar die mug.
Hij staat op, doet een half rondje door de kamer, spot de mug, slaat… en klaar.
Error… error… error hoor! 😂
De laatste dag daar, nog even lekker uiteten samen. Hoe moe ik ook was, dit wou ik er voor mijn gezin echt nog even uitpersen. Dat ging voor mijn hoofd niet helemaal lekker.
Door de vermoeidheid en wattenkop bestel ik bij de ober “lasagna carbonara” 🙊
Ik was in mijn hoofd aan het kiezen tussen lasagne en pasta carbonara en mijn hersenen besloten gewoon: waarom kiezen? Lasagna carbonara it is haha.
En toch maakten we er iets van
Natuurlijk was dit alles veel en veel te veel voor mijn belastbaarheid en veerkracht en helaas moet ik het daar nog steeds van bekopen.
Maar ondanks alles wil ik niet doen alsof onze vakantie uiteindelijk alleen maar ellende was. We hebben in Nederland gelukkig ook echt momenten van ontspanning gehad. We hebben gelachen, lekker gegeten, gezwommen, gerelaxt en vooral: we waren samen als gezin.
Misschien was het niet de vakantie geworden die we vooraf hadden bedacht, maar uiteindelijk hebben we er toch nog een paar fijne dagen van kunnen maken. En eerlijk? Na alles wat eraan voorafging, voelde een middagje op een ligstoel met een boek ineens als pure luxe. ❤️
En ik zei nog tegen de kids:
“Dit was gewoon een leerzame vakantie. Oplossingsgericht and keep it calm when it’s ruk!” 😂
En zo eindigde onze Spaanse horrorvakantie uiteindelijk in een paar dagen heerlijk bijkomen in Nederland.
Niet de vakantie waar we vooraf van hadden gedroomd, maar wel een ervaring waar we achteraf waarschijnlijk nog heel vaak om zullen vertellen.
Want soms loopt een vakantie zó anders dan gepland, dat je er uiteindelijk maar het beste van kunt maken. En gelukkig konden we dat. ❤️
Heb jij ooit een vakantie gehad die totaal anders liep dan gepland? Ik ben benieuwd naar jullie verhalen!
Liefs,
Michelle 🌸
🎧Luister je liever dan dat je leest?
Deze blog is ook te beluisteren in Lieve Michelle Blog – Luistereditie op Spotify.
👉 Volg de podcast en mis geen nieuwe afleveringen 🌺.
Wees de eerste om te reageren