Deel 4: Hoe ik mijn rustmomenten verdeel (mentaal & fysiek)
Dit blog schreef ik eerder op verzoek, na een rondje op mijn socials waarin ik vroeg waar jullie graag over wilden lezen. Omdat het een lang blog is en langere teksten vermoeiend kunnen zijn, verdeel ik het in delen.
In deel 4 ga ik in op mijn rustmomenten: zowel mentaal als fysiek.
Rust klinkt eenvoudig, maar bij Post-COVID is het allesbehalve vanzelfsprekend. Het gaat niet alleen om liggen of niets doen, maar om leren luisteren naar signalen, grenzen herkennen en ook mentaal durven pauzeren.
Ik deel hoe rust er voor mij uitziet, wat mij helpt om niet steeds over mijn grens te gaan, en waarom rust nemen geen luxe is maar een noodzakelijke basis om überhaupt te kunnen functioneren.
Een puzzel die nooit goed past
Voor degene met Post-Covid waarschijnlijk herkenbaar, wat de ene keer goed werkt is geen garantie voor de andere keer. Het lijkt een puzzel met puzzelstukjes die nooit goed passen. Voor mij is het echt een persoonlijke zoektocht…en nog steeds. Hoe kan ik balans houden tussen fysieke belasting, mentale belasting en de nodige rust zodat het niet fout gaat. Ik hoop dat ik de puzzel ooit goed ga leggen!
Belasting verdelen en lekker weg staren
Voor mij kan een rustmoment mediteren, wandelen, tv kijken, kleuren, op de spijkermat liggen, lezen of een luisterboek zijn. Of (een hele belangrijke!) niks doen en gewoon lekker uit het raam staren. Heerlijk gewoon een eind weg staren! Heerlijk voor mijn hoofd.
Ik voel eigenlijk waar ik op dat moment behoefte aan heb en wat lukt. De ene keer kan kleuren voor mij heel ontspannend werken een andere keer minder. Het is echt uitproberen.
Een nodige voor mij is dat ik denkwerk met fysieke belasting verdeel. Niet te lang achter elkaar en afwisselen. Dat gaat me gelukkig steeds beter af. Soms sluipt het er nog in ik net te lang door ga en over die heerlijke onzichtbare grens heen ga. Dan….komt de man met de hamer me achterna. Meteen spijt dan natuurlijk. Waarom heb ik ook zo’n drang om ’te doen’?
Deze rustmomenten zijn zo nodig om überhaupt te kunnen functioneren. Anders dan dat de werkende mens denkt ‘ah, lekker even zitten’ of denkt ‘oh heerlijk dat zou ik ook wel willen’, is het bij mij zo ‘chips, ik voel dat ik moet rusten anders gaat het niet goed’. Het plaatje van iemand die dan even zit of ligt ziet er in feite bijna hetzelfde uit (op mijn mooie covid blik na dan, de hangende oogleden en vermoeide blik), maar het is een wereld van verschil wat er achter schuil gaat!
Vrije planning
Tijden terug heb ik dit op vaste momenten gepland, dan maakte ik een vaste dagplanning. Ook om te zorgen dat ik mijn grens niet overging of om misschien te ontdekken waar die grens dan lag.
Tegenwoordig voel ik mijn lichaam beter aan en voel ik wanneer ik waar behoefte aan heb. Die planning heb ik dus aan de wilgen gehangen en ik probeer te voelen en daar naar te luisteren. Luisteren kan ik als de beste, alleen naar mijn eigen luisteren is dan weer een ander verhaal haha! Lukt wel steeds beter, dat dan weer wel.
Maar…ik heb uitgevogeld…dat dus de volgorde van mentale en fysieke activiteiten afwisselen met rustmomenten voor mij het beste werkt. Daar houdt ik me voor nu aan vast!
In deel 5: 🚿Mindfull douchen
Wees de eerste om te reageren