Het overlijden van Robert Jensen houdt me bezig. Omdat ik dingen van me afschrijf via mijn blog en dit blijft zingen in mijn hoofd heb ik besloten er een blog aan te wijden. Niet perse over Robert inhoudelijk, maar wel over wat het raakt in mij. Niet uit nieuwsgierigheid, wel uit respect.
Als ik de naam Robert Jensen hoor denk ik meteen, wie kent hem niet? Ik ben opgegroeid met deze man op tv. Zijn recht op de man af in zijn interviews, een herkenbaar gezicht.
Het bericht zette me echt even stil, zo’n schokje van binnen ‘oh wat erg’! Ik heb er echt even bij stilgestaan en merkte dat het mijn persoonlijke reflectie in gang zette.
Al die tijd heb ik niks gehoord over Robert zijn situatie, gezondheid of alles wat afspeelt achter de schermen. Dat is natuurlijk ook super privé.
Dingen die ik nu gelezen heb kwamen mij zelf wel heel bekend voor, niet in klachten maar wel over de doorgaan mentaliteit. Jeej, wat had ik die ook zeg. Het raakte dus iets ouds in mij, hoe vanzelfsprekend doorgaan ooit voelde. Ziek? Niet in mijn woordenboek, paracetamol erin en gewoon gaan werken, voor de kids zorgen en het huishouden doen. Ik kon/mocht niet ziek zijn. Een gekke sensatie voelen, geen zin in en door. Negeren die hap. Het luisteren naar mijn lijf kwam voor mij pas echt later, toen ik ziek werd van corona en klachten bleef houden en ik er Post-Covid aan over hield. Zoals ik over Robert nu lees het negeren van signalen van het lijf, zo herkenbaar voor mij. Het werd een soort van normaal, gaat wel over, komt nu niet uit etc.
Ik wil hier absoluut geen vergelijking maken, maar ik heb wel herkenning in gedrag.
Mijn leef tempo, de druk die ik mezelf oplegde, mijn eigen verwachtingen en de verwachtingen die ik dacht andere van mij hadden plus het negeren van mijn grenzen. Altijd klaar staan voor een ander ook als het ten koste van mezelf ging.
Op de een of andere manier wordt het ook wel beloond door de maatschappij om door te gaan en pas rust te pakken als het niet anders kan. Als ik alleen al kijk naar mijn werkende leven, hoe het beloond wordt als je je niet tot weinig ziekmeldt, hoe je toch bereikbaar bent thuis en dingen oplost terwijl je niet lekker bent.
En ook hoe ziek zijn pas erkend wordt het als zichtbaar is. Hoe vaak ik wel niet gehoord heb, ‘oh maar je ziet niks aan jou’.
Maar dit is natuurlijk mijn ervaring, die kan voor iemand anders weer anders liggen.
Ik ga dadelijk een meditatie doen en nog even stilstaan, ademhalen, luisteren naar mijn lijf en mildheid. Mildheid ook voor Robert, die achter de schermen zo gestruggled heeft. Mildheid voor zijn familie die hem nu al moeten missen. En mildheid voor mijn eigen.
Geen verhaal deze keer met antwoorden, tips of iets om iemand te helpen maar misschien een uitnodiging om iets eerder stil te staan bij ons zelf.
Wees de eerste om te reageren